De familie Cooreman: talent in dienst van kinderen en jongeren

Tine, Sabine, Wannes en Marc: als gezin zetten ze zich, samen met een heuse jongerengroep, in de Goede Bijstand (Brussel-centrum) in voor de kinderen van de catechese. In die groep is iedereen welkom met zijn of haar eigen verhaal, persoonlijk getuigenis, en vooral… eigen talent. Muziek, beeldende kunst, mensen brengen tot stilte: door de jongerenwerking krijgt het allemaal een plaats in de catechese. Zo deelt het viertal het geloof, dat ze samen binnen hun gezin beleven, ook met anderen. Een aanstekelijk verhaal, waarin een zekere Mozes een niet onaanzienlijke rol speelt.

Tine, Sabine, Wannes en Marc Cooreman, in De Katholieke Ket:

  • Op vrijdag 22 september om 22 uur, en in herhaling op zondag 24 september om 15 uur, op radio Spes:
    In Brussel en omgeving: via 105.0 FM
    Wereldwijd via www.radiospes.com

  • Vanaf zondag 24 september ook constant via podcast op www.mixcloud.com/radiospes/






Liefde gaat langzaam

Jon Sobrino, jezuïet aan de universiteit van San Salvador, had het meermaals over 'politieke liefde' en dat hij vooral over de realiteit moet spreken. In het geval van zijn land, El Salvador, gaat het om een harde realiteit. Zijn confrater en voormalig Minister van onderwijs in Nicaragua, Fernando Cardenal, bracht het als weinig anderen in de praktijk. Ook de Brazilianen Frei Betto, Leonardo Boff en Marcelo Barros zijn bekend om hun oproepen tot politieke liefde en actie. Klinkt misschien wat raar in de aanslepende politieke crisis die Brazilië nu al jaren bezet.

Herman Verbeek had het indertijd in zijn dicht- en zangbundel 'Liefde gaat langzaam' over verlangzaming en geduld. Aan 'politieke liefde' en 'geduld' moest ik deze dagen in Chapecó dikwijls denken.
Van 2003 tot 2008 werkte ik hier in Zuid-Brazilië mee met het boerensyndiaat Fetraf-Sul (1). Het ging vooral om een internationale uitwisseling over 'WTO, internationale handel en perverse effecten voor de lokale landbouw(ers) wereldwijd.' Vanaf 2008 begon ik met jaarlijkse tournees van vijf weken in dit immense land. Een subcontinent. Telkens passeerde ik ook enkele dagen terug in Chapecó. Ik kreeg hier veel kansen en leerde veel, maar toch was het wachten tot deze dagen om écht zelf te kunnen oogsten.

Investeren in de jeugd

Fetraf Santa Catarina wil de toekomstige generaties positief beïnvloeden. Daarom richtten ze acht jaar geleden, samen met andere sociale organisaties zoals de landlozenbeweging MST, een nieuwe universiteit op: UFFS (2). Er worden jonge mensen gevormd ter ondersteuning van de “Agricultura familiar e campesina”. Er leeft ook een sterke openheid om geïmmigreerde Haitianen en 'índios' kansen te geven voor universitaire vorming. Dat mocht ik meteen ondervinden, toen na de toespraak een jonge 'indiaaan' van de Xingú me uitnodigde om zijn streek in Mato Grosso te leren kennen. Hij was zeer geraakt door het pleidooi van Wervel om niet alleen in te zetten op monocultuur soja, maar om vooral de oorspronkelijke diversiteit aan vruchten te koesteren.

Bij aankomst, na acht uren met de nachtbus Curitiba-Chapecó, moest ik meteen spreken voor kinderen van de lagere school Dom Bosco. Indrukwekkend hoe de leerkrachten daar met de kinderen dagelijks op weg gaan i.v.m. duurzaamheid, zowel op theoretisch (zie kader met wetenswaardigheden in de hall, waar tijdens de pauze een 'mini-lunch met LEF' genomen wordt) als op praktisch vlak (bv. samen terug oorspronkelijke bomen zaaien – zoals de araucária - en terug planten). Bovendien stimuleren ze de kinderen tot poëzie. Voor de twee bijeenkomsten bracht telkens een meisje een eigen gedicht. Ter verwelkoming. Eén gedicht is getiteld met : “A árvore do Amor”/”De boom van de Liefde”.


KADER

“De recyclage van één aluminium blikje bespaart voldoende energie om een TV drie uur aan te zetten.”

“Meer dan 160.000 mensen leven in Brazilië alleen van het verzamelen van aluminium blikjes en hiervoor ontvangen ze, volgens de 'Braziliaanse aluminium associatie' gemiddeld twee minimumsalarissen.”

“Elke 100 ton plastiek bespaart 1 ton petroleum.”

“Voor de productie van 1 ton papier is 100.000 liter water nodig en 5 kw energie. Om dezelfde hoeveelheid gerecycleerd papier te produceren, zijn maar 2000 liter water en 50 % van de energie nodig.”

“Glas kan volledig gerecycleerd worden.”



De gegevens over de blikjes, deden me denken aan de jaren dat ik in Vlaanderen langs scholen trok met een blikje cola en chips, gecombineerd met een brooddoos (2). Doel? Wereldlandbouw – en voedselsysteem uitleggen, verbanden leggen en op de immense verspilling wijzen.

Boeken in een leesarm land

Kinderen in Dom Bosco, studenten van de nieuwe universiteit, humaniorastudenten van de school Tancredo Almeida Neves: telkens had de medewerker van Fetraf Santa Catarina, Prof. Neuri Alves, het prima voorbereid. Langzaam, op het ritme van de rups. Op het ritme van de liefde, die geduld heeft en zich niet laat opjagen. Zo was het nooit gezien hoe studenten op de boekentafel afliepen en boeken aanschaften. Een companeiro van een rondrijdende bibliotheek animeerde de stand. In het voetspoor van Paulo Freire. Op zijn busje staat terecht geschilderd: 'Lezen, denken en transformeren' en 'Gezegend degene die boeken zaait en het volk leert denken'. Het is een hele prestatie in een land, waar tot nu toe geen leescultuur heerst. Laat staan dat mensen boeken zouden kopen. Alhoewel, zoals deze scholen en universiteiten nieuwe generaties en een nieuwe mentaliteit willen laten opbloeien, zo is er de laatste jaren een opmerkelijke hausse in de verkoop van kinderboeken. De nieuwe generatie leerkrachten stimuleert duidelijk kinderen en jongeren om te lezen. De leeshoek in Dom Bosco is dan ook mooi ingericht. Aandoenlijk.

Krachtige vrouwen

De laatste dag gaan we 's namiddags een bedrijf bezoeken van de jonge boerin Dalvana Cordazzo. Ze wil het gangbare melkveebedrijf van haar ouders omschakelen naar een biologisch bedrijf. Met homeopathie en al wat er voor haar bij hoort. Een jonge landbouwingenieur, gevormd in de UFFS, begeleidt ons. Ze werkt bij het boerensyndicaat van de gemeente Coronel Freitas. Ze vertegenwoordigt duidelijk de nieuwe generatie die innovatieve ideeën in praktijk wil omzetten. Het land kan dan momenteel wel in een diepe crisis zitten, de vorige PT-regering heeft geïnvesteerd in jonge mensen. Zij zullen een blijvende stempel drukken op de toekomst.

We halen de landbouwingenieur op in het syndicaat. Wat blijkt? Bij het binnen komen, valt meteen een groot kruis op met aan weerszijden de twee ex-presidenten Lula da Silva en Dilma Rousseff. Jezus van Nazareth tussen twee socialisten bij een socialistische boerenbond! Zo'n beweging valt in Europa niet voor te stellen. Gaat het hier om een 'socialist-avant-la-lettre' tussen twee socialisten, die hun land in een bevrijdende richting wilden sturen? Of wordt Jezus hier voor hun boerenkar gespannen? Wat mij betreft toch liever dit 'gebruik' van zijn Naam, dan de Bom Jesus in dienst van de meststoffen in Lapa.

Ik blíjf

Dalvana is één van de aankomende boerenleiders van Fetraf in deelstaat Santa Catarina. Het bezoek roept bij mij vooral respect op, al was ze zelf wat zenuwachtig om een schrijver uit Europa te ontvangen. Ze had hem nochtans zelf met aandrang uitgenodigd, omdat ze zijn boeken met rode oortjes gelezen heeft. Het is niet evident in de Braziliaanse macho-cultuur dat een jonge vrouw niet meteen huwt en vertrekt naar de andere familie. Vele jonge vrouwen migreren trouwens naar de stad, terwijl jonge boeren nogal eens zonder vrouw op het platteland achter blijven om het boerenbedrijf over te nemen. Zij zegt ferm: “Ik blijf en wil het ouderlijk bedrijf verder zetten.” Ze zal nog veel hindernissen op haar weg tegenkomen, maar het ritme van de rups zal haar helpen die te overwinnen.

Liefde zonder passie is als eten zonder peper en zout. Liefde met alleen maar passie kan dan wel vlug gaan, maar blijkt dikwijls maar een strovuur te zijn.
Liefde, ook de politieke, gaat langzaam. Passie kan haar kruiden.

Luc Vankrunkelsven,
Chapecó, 6 september 2017.

(1) www.fetrafsc.org.br/home/ en www.fetrafsul.org.br
(2) UFFS: Universidade Federal da Fronteira Sul; https://www.uffs.edu.br/
(3) Zie: 'Spiritualiteit van de brooddoos' in TGL (Tijdschrift voor Geestelijk Leven), jan-febr. 1994 en Wervel: 'Van Wereldvoedseloorlog naar Wereldvoedselbeweging', september 1998.


Luc is tot 2 oktober 2017 op tournee langs bewegingen, universiteiten, landbouwscholen, etc.
Zijn teksten kunnen verder gevolgd worden op zijn website: https://lucvankrunkelsven.wordpress.com/






Três Corações/Drie Harten

Ik moet vandaag spreken voor het VEGfest van de Braziliaanse vegetariërs. Een hele onderneming: taxi tot metrostation Butantã, metro tot Luz (Licht), metro tot busstation Tietê en uiteindelijk een bus van drie uren naar Campos do Jordão/Grassteppen van de Jordaan. Een voormalige Duitse kolonie. Dat is nog te zien aan de vele huizen met houtvakwerk. Ook nogal wat rijkelijke huizen. Je waant je in Beieren en niet zozeer aan de Jordaan. Het is me trouwens een mysterie waarom de eerste migranten het bijbelse beeld van de Jordaan gebruikten voor een stad hoog in de bergen van de Mata Atlântica.

Trio?

Omdat je het verloop van de reis met taxi en metro niet goed kan inschatten, heb ik een uurtje over om in Rodoviária Tietê rustig te ontbijten. Blijkt dat de koffiebar, waar ik nog ooit terecht kon, van naam veranderd is, nl. nu prijkt er het mysterieuze logo 'Três Corações'. Het blijkt een stad te zijn in en een koffiemerk van deelstaat Minas Gerais. Bij deze drie harten denk ik niet meteen aan een Triootje, maar aan een 'Drievoudig trouwen'. Het gaat om de visie van Herman Verbeek zaliger over trouwen. Ik herken er me al jaren in. Het was dan ook het laatste weekend dat ik anno 1992 in Averbode gaf, althans als medeverantwoordelijke van het bezinningscentrum in de abdij.
Interessant. Vorige week, tijdens de huwelijksviering van Wervelaar Herman Wauters en Siska Blondé, eindigde de voorganger zijn toespraak met deze gedachte. Vervolgens gaf hij een wandelstok met een uilenkop. Om in wijsheid de drie vormen van trouwen in balans te houden.

Drievoudig?

Ja, eerst en vooral trouwen met jezelf, vervolgens trouwen met de velen en als derde trouwen eventueel met één iemand. En in die volgorde. 'Trouwen' wordt meestal verengd tot knus trouwen met zijn tweetjes. Gaandeweg meestal in gezinsverband met kinderen. Prima natuurlijk, maar het eerste trouwen wordt dikwijls vergeten of komt nogal eens in de verdrukking. Het tweede trouwen, het trouwen (of beter: getrouwd worden) met de velen, de maatschappij, wordt dikwijls overgeslagen.
Maar als we bovenstaande volgorde aanhouden, kunnen ook alleenstaanden zéér getrouwd zijn. De zovelen die zijn vergeten, kunnen je trouwen. De vergetenen, de geofferden van de geschiedenis en die van anno 2017, ze trouwen ons of ze kunnen ons trouwen. Als we er ons voor openstellen. De vernietigde ecosystemen in het verleden en die in onze dagen kunnen je raken, trouwen. Neem nu de Braziliaanse Cerrado: de laatste twee jaar werd een oppervlakte vernietigd, zo groot als België. De Cerrado trouwt mij, vordert me op en blijkbaar velen met mij. Zo bleek vandaag weer op het congres van de vegetariërs. Groot enthousiasme om onze Cerradofilm, veel boeken verkocht en velen die zelf aan de slag willen. Leuk ook om als schrijver onverwachtse 'retorno'/feedback te krijgen. Een vrouw sprak me tijdens het excellente middagmaal aan: “Jij sprak vijf jaar geleden de vegetariërs van Brasília toe. Het raakte me en ik kocht een boek. Vervolgens heb ik enkele van je teksten met studenten doorgenomen. Het inspireerde hen.” Dat zijn zeldzame momenten. Een schrijver schrijft dikwijls in een zwart gat. Alleen, maar getrouwd met velen. Dikwijls onzichtbaar, niet te voelen.

Selfie: trouwen met jezelf?

Ik loop door de rodoviária. Bijna iedereen is bezig met haar/zijn smartphone. Velen hebben er twee bij! Ik zie een koppeltje een selfie nemen, op't moment dat ik op een TV-scherm het bericht zie opflitsen over een jongen die boven in een boom een selfie nam. Vervolgens viel hij uit de boom. Dood. Dag selfie! Is dit het trouwen met jezelf dat we bedoelen? Dreigt de hele cultuur van smartphonegebruik, selfies, facetimen, facebook, twitter, instagram, etc. geen nieuwe vorm van narcisme te worden? Om uiteindelijk niet alleen in je eigen spiegelbeeld te vallen, maar ook uit een boom. Trouwen met de dood i.p.v. met het leven.

Ik drink mijn kop koffie en lees een muurtekst in de bar: “Tomar café pode turbinar sua memória. Isso porque a cafeina melhora suas habilidades de reconhecer itens que você já viu antes.”/”Koffie drinken kan je geheugen een boost geven. Dit omdat de cafeïne je mogelijkheden verbetert om zaken te herkennen, die je voordien al zag.”

Laat de koffie mij trouwen met de vergetenen. Laat de vergetenen, de verdrukten, de geofferden ons trouwen.

Luc Vankrunkelsven,
Campos de Jordão, 1 september 2017.


Luc is tot 2 oktober 2017 op tournee langs bewegingen, universiteiten, landbouwscholen, etc.
Zijn teksten kunnen verder gevolgd worden op zijn website: https://lucvankrunkelsven.wordpress.com/






Op het ritme van de rups... en van de verarmden.

Ik ben te gast bij Eliane Manzano (dochter van het dokterskoppel Manzano in deelstaat Tocantins, waar ik vorig jaar te gast mocht zijn) en Paulo Iumatti (professor aan de USP, de universiteit van São Paulo, waar hij vorig jaar een activiteit met 'onze rups' organiseerde). Eliane is psychologe in een centrum geestelijke gezondheidszorg (CAPS: Centro de Attenção Psichosocial, een nationaal project voor begeleiding van psychiatrische patiënten) dat samenwerkt met de 'Ponto' waar we deze namiddag een activiteit hebben.

Solidaire economie. Sociale economie.

Het was alleszins een mooi begin van de tournee: dialogeren in de context van solidaire economie (1) in de 'Ponto de Economia Solidária e Cultura do Butantã' (2). 'Economia solidária' is te vergelijken met 'sociale economie' in België, met dit verschil: de overheid subsidiëert niets van de lonen. De aanwezigen zijn vooral armen of armgemaakten van São Paulo. Hun miniloontje wordt gegenereerd in de diverse projecten van deze 'Ponto', een punt, een centrum van ontmoeting, cultuur, creativiteit. Verkoop van boeken, artisanaat, maaltijden. Ontmoeting!



Aandoenlijk: eerst eten we, alles gemaakt door de 'doelgroepmensen'. Vegetarisch en volledig biologisch. Boven het restaurant, dat meteen ook aula is voor zo'n dialogen, is er een atelier om artisanaat te maken. Op de gelijkvloers vind je een boekhandel met veel boeken over geestelijke gezondheid (Livraria Louca Sabedoria/Boekhandel Gekke Wijsheid), een winkel van het artisanaat. Een jonge boer leverde juist biologische groenten, die mensen in een soort 'Voedselteamsysteem' wekelijks komen afhalen. Een eigen tuin zorgt voor de nodige kruiden. Voor het eerst werd er vandaag ook biobrood geleverd. Een oven is klaar om voortaan zelf brood te bakken.

Preta Pretinha

Na een inleiding draaien de we onze film 'Het ritme van de rups'. Tijdens de film komt een oude bekende binnen, Márcia Lima. Ze is ook betrokken in diverse initiatieven van solidaire economie. De coordinadora van een ander initiatief 'Preta pretinha' (zwart zwartje) vergezelt haar (3). Het is een ander centrum vol creativiteit, waarin vooral de 'zwarte' mensen ('negros' in Brazilië) centraal staan.
Prompt nodigen beide centra mij/ons/Wervel terug uit voor volgend jaar, om nog een breder publiek te bereiken. Laat ons hopen, ja. Het zou niet slecht zijn om dit langzame werk van internationale dialoog en solidariteit verder te zetten.

De coördinator die deze namiddag organiseerde, komt me aan het eind influisteren: "Wij erkennen ons zeer in het ritme van de rups. Wij werken hier ook op het langzame ritme van armgemaakte mensen. Langzaam, maar zeker gaan we vooruit. Welkom volgend jaar! Ondertussen verkopen we jullie boeken."
Een signeersessie volgt. Deze 'ponto' is voorwaar één van de duizenden 'oásis' in Brazilië. In Europa. Wereldwijd. Een oase in de stadswoestijn van 18 miljoen mensen. Een 21ste eeuwse woestijn met de gezegende naam 'Sint Paulus'.

Luc Vankrunkelsven,
São Paulo, 30 augustus 2017.

(1) Zie: artikel 'Economia solidária' in 'Legal! Optimisme -realiteit- hoop', Wervel, 2002.
(2) https://www.facebook.com/pontoecosolbutanta/ , http://www.pretapretinha.com.br/ en https://www.facebook.com/Preta-Pretinha-Bonecas-354955907968155/


Luc is tot 2 oktober 2017 op tournee langs bewegingen, universiteiten, landbouwscholen, etc.
Zijn teksten kunnen verder gevolgd worden op zijn website: https://lucvankrunkelsven.wordpress.com/





Euthanasie en ondraaglijk psychisch lijden

Goedele Miseur is actief lid van onze gemeenschap en lid van de parochieploeg, en pastor in het psychiatrisch ziekenhuis van Duffel, en schreef deze maand een zeer interessante Uitgelicht rond het euthanasiedebat ingezoomd op psychisch lijden. Over de zinvolheid, maar ook de dubbelzinnigheid van deze wet.

Lees de volledige bijdrage op deze site.

Inleiding: Ervaringen uit 'den hof'. En toch ook niet.
Twee keer heb ik met Eric[1] gesproken. Hij verbleef op een afdeling voor resocialisatie, maar zou daar een week vóór zijn overlijden vertrekken. Zo was overeengekomen met het afdelingsteam en zijn familie. Voor het proces dat zou leiden naar zijn zelfgekozen dood had hij aangeklopt bij LEIF, het LevensEinde InformatieCentrum in Wemmel. Vol trots toonde hij me tijdens ons eerste gesprek zijn ring, die veel weg had van een trouwring. Aan de binnenzijde was de datum gegraveerd van de dag waarop hij zijn euthanasie zou krijgen. Zijn verbintenis met de dood bleek een heuglijk vooruitzicht. Eric, nog geen 30 jaar oud, was in ons psychiatrisch ziekenhuis opgenomen voor de behandeling van een persoonlijkheidsstoornis. Sinds zijn adolescentie had zijn leven zich vooral binnen de muren van de psychiatrie afgespeeld. Zonder gewenst resultaat. Automutilatie. Herhaalde suïcidepogingen. Met een grote levensmoeheid tot gevolg. Eric was zichtbaar opgelucht dat er een einde aan die lange strijd zou komen. Een erg bittere pil voor zijn naaste familie. Moeder probeerde zich te verzoenen met de keuze van haar zoon en hoopte troost te putten uit de serene manier waarop dit leven z’n einde zou kennen. Vader was radeloos en boos. Hij had een advocaat onder de arm genomen om het verloop van de euthanasieprocedure juridisch helemaal uit te spitten. Zijn manier om onmacht en frustratie te kanaliseren. Broer concentreerde zich volop op zijn drukke job. Eric sprak met mij over zijn nakende afscheid. Over zijn keuze om het euthanaticum zelf in te nemen. Over de ASS-buddywerking die toch nog opgestart was, na advies van LEIF. Over de drempel bij velen om te spreken over zijn beslissing. Over zijn verlangen om de laatste dagen niet te vullen met speciale bucketlist-wensen. Over een mogelijk leven aan de overzijde van de dood. Over zijn twijfels bij een oordelende God.
Korte tijd later lag zijn doodsbrief op het postvak. Het was zomer en warm en het leven geurde naar vakantie.

We hielden een herdenkingsmoment voor Wouter. Hij kwam als deelnemer naar het dagactiviteitencentrum van ons psychiatrisch ziekenhuis. Wouter kende een geschiedenis als patiënt, maar kwam nu enkel nog voor ambulante zorg. Hij was niet langer opgenomen. In het activiteitencentrum vond hij structuur, daginvulling en sociale contacten. Maar het psychisch lijden bleef. Voor Wouter op een onhoudbare manier. Hij startte de procedure voor euthanasie op grond van ondraaglijk psychisch lijden en vond buiten het ziekenhuis om een arts die de euthanasie uitvoerde. We hebben hem samen met de andere deelnemers herdacht. Zoals we dat ook deden voor Vera, Marcel, Filip,… Op welke manier iemand uit het leven verdwijnt – na een onverwachte natuurlijke dood, een slepende ziekte, suïcide,… – maakt voor de deelnemers van het activiteitencentrum weinig verschil. Ze hebben nood aan een gezamenlijk ritueel om afscheid te nemen. Om de leegte, het verlies en het verdriet een plaats te geven. Het was voor Wouter niet anders. Of toch? Hilde, die ook naar het dagactiviteitencentrum komt, sprak er me over aan. De dood van Wouter was voor haar bijzonder confronterend. Hilde heeft al meerdere pogingen ondernomen om zelf uit het leven te stappen. Zonder het voor haar verhoopte resultaat. De schijnbaar eenvoudige en vooral ook ‘propere’ manier waarop het leven voor Wouter was gestopt, maakte het voor haar dubbel zo moeilijk om toch maar weer voor het leven te kiezen. Zijn euthanasie zette haar veerkracht op de helling.

‘Babbelsteen’ was die week de methodiek voor de zingevingsgroep op een afdeling voor mensen met een psychotische en/of bipolaire stoornis. De dobbelsteen bepaalt het verloop van het gesprek. Iedere zijde van de kubus verwijst naar een bepaald thema: tegenslag – geluk – dromen – relaties – ontspanning – veerkracht. Wat is je grootste wens? Die vraag lag op tafel. De antwoorden lieten niet lang op zich wachten: kinderen, nieuw werk, een leven zonder hoogtes en laagtes, een partner,… Toen ik mijn blik op Lucienne liet rusten, zag ik haar ogen schitteren. Er kwam een zachte glimlach om haar lippen. ‘Dat ga ik hier niet vertellen’, sprak ze resoluut. Niemand is bij een zingevingsgroep verplicht om uit te wisselen. Lucienne mocht haar droom gerust voor zichzelf houden. Er werd wat gemonkeld, een paar andere deelnemers plaagden haar vriendschappelijk en het gesprek zette zich verder. Aan het einde van de sessie bleef Lucienne wat talmen. Of ik nog even wat tijd kon maken voor haar? We lieten de anderen vertrekken. ‘Ik wilde de rest niet belasten met mijn grootste wens’, zei ze. Lucienne hoopte uit de grond van haar hart dat ze in aanmerking kon komen voor euthanasie. Ik had weet van haar vele verlieservaringen, in combinatie met haar jarenlange strijd tegen bipolariteit. Ze weende bitter. Het was genoeg geweest. Dit leven mocht stoppen. Maar ze had het gevoel dat ze op de afdeling weinig gehoor vond. Het team leek haar vraag veeleer af te wimpelen of weg te wuiven. We spraken af dat ze bij mij verder mocht komen dromen. En dat ze haar verzoek ook bij de psycholoog, met wie ze een goed contact heeft, opnieuw ging aankaarten.
Intussen zijn we een klein jaar verder. Lucienne heeft zich opgegeven om samen met Geert, een andere patiënt van de afdeling, in een nieuw project van Beschut Wonen te starten.

[1] Namen zijn uiteraard fictief, om anonimiteit te verzekeren.

Lees verder
Lees de volledige bijdrage op deze site.




Levende Kerk: Pionieren in Nieuwe Tijd
Verdiepende cirkelbijeenkomsten die inspireren en empoweren

Levende Kerk
Griet en Johan voelen allebei al véél langer een sterke connectie met de figuur van Jezus en de oproep om mensen te bezielen en te inspireren. Recent kruisten hun wegen (hun kruis) en besloten zij vorm te geven aan 'Levende Kerk'. Levende Kerk komt samen rond waar het in het leven op aan komt. Een bedding co-creëren voor het aanboren van een diep Innerlijke Weten. En fundamentele inzichten aanreiken om meer te leven vanuit jouw Integriteit.

Praktisch
Inspiratieavond gevolgd door een reeks van 4 cirkelbijeenkomsten,
Iriszaal Koningsteen, Oxdonkstraat 168, 1880 Kapelle-op-den-Bos (bij Mechelen)

Meer info
Bekijk hier de volledige uitnodiging met alle informatie.




Kwetsbaar en krachtig, Liber amicorum voor Frans Van Steenbergen

Dit boek is in te kijken op de parochie en te bestellen voor de geïnteresseerden.








Johnny De Mot op tvbrussel: 'Een kerk moet per definitie géén machtsinstituut zijn'

Op Kerstdag werd een interview uitgezonden op tvbrussel waarin Johnny De Mot terugkijkt op 2015 en wat hij verwacht van het nieuwe jaar.

Kijk hier naar het interview.